مرگ در مریخ

چند روز پیش در خبرگزاری‌ها خبری شنیدم مبنی بر اینکه نام سه ایرانی در بین صد نامزد سفر بی بازگشت به مریخ است (خبر کامل را اینجا ببینید). این چند روز خیلی درگیر این خبر بودم. واقعا نمی‌توانستم درک کنم چطور می‌شود به چنین سفری تن داد. اما سه ایرانی با نام‌های سعید قندهاری،الهه نوری و صادق مدرسی چنین جسارتی را به خرج داده‌اند و تا این مرحله پیش آمده‌اند. این مهاجران امکان بازگشت به زمین را ندارند و باید آماده باشند که تمام عمر خود را در مریخ سکونت کنند. افراد منتخب هشت سال تعلیم خواهند دید و هر دو سال چند ماه در انزوای کامل از دنیا قرار داده می شوند تا شرایطی مشابه آنچه اتفاق خواهد افتاد را تجربه کنند. دو مریخ‌نورد اقامتگاه فضانوردان را پیش از اعزام آنها به مریخ آماده خواهند کرد. سپس گروه اول فضانوردان علاوه بر کارهای تحقیقاتی، اقامتگاه و شرایط را برای گروه دوم آماده خواهند کرد. مریخ ۲۳۰ میلیون کیلومتر با زمین فاصله دارد و سفر به آن هفت تا هشت ماه طول می کشد.

اگر این عکس بارگذاری نشده است لطفا به من اطلاع دهید.

یک پایگاه فرضی در مریخ

من اما دوست دارم با کسانی که برای این کار نامزد هستند هم صحبت شوم تا از انگیزه کارشان اطلاع پیدا کنم. دوست دارم به آن‌ها بگویم که این سفر دقیقا معادل با مردن است. چه اینها و چه کسانی که به مرگ فیزیکی می‌میرند دستشان از این دنیا کوتاه می‌شود. چرا اینها میخواهند دوبار، مردن را تجربه کنند؟ تا به حال به لحظه‌ای که فضاپیما از زمین جدا می‌شود فکر کرده‌اند؟ می‌دانند آن لحظه، لحظه‌ای است که پیوندشان با زمین و هر آنچه در زمین است برای همیشه قطع خواهد شد. شگفتا که فکر کردن به آن لحظه، تنم را به لرزه می‌اندازد. از نظر من این کار تفاوتی با خودکشی ندارد. رفتن به سیاره‌ای که در آن هیچ کس به جز یک یا چند همسفر دیگر در آن وجود ندارد بد کابوسی است. این افراد، حتما افرادی ماجراجو و تنوع طلبند که دوست دارند پدیده‌های جدید عالم هستی را شخصا تجربه کنند. ولی آیا با خود گفته‌اند که اگر مدتی پس از زندگی در مریخِ سرد حس تنوع طلبیشان فروکش کرد آنگاه چگونه به انتظار مرگِ دومِ خود خواهند نشست؟

30ام بهمن 1393 بازدید : دسته بندی : دسته‌بندی نشده نویسنده : جواد

۲ دیدگاه نوشته شده است! می توانید دیدگاه خود را بنویسید

  1. پایا گفت:

    من حس می کنم این دوستان جزو اون دسته از آدمهایی هستند که رفاه زندگی ،زندگی بر روی زمین رو براشون کسل کننده و یکنواخت کرده. اگه اینطور باشه سوالی که پیش میاد اینه که چچور وقتی زمین با این همه امکانات واسشون کسل کننده است مریخ بدون هیچ امکاناتی چجوری می تونی از کسالت بیرون بیارتشون.اگه واقعا برای فرار از یکنواختی می خوان برن مریخ من پیشنهاد می کنم اول یه سر به روانشناس بزنن.:دی

    • جواد گفت:

      اگر واقعا به همین دلیل دارن میرن مریخ پس به قول شما حتما باید برن پیش روانشناس، شاید هم روانپزشک

دیدگاه خود را به ما بگویید.